پیام کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران به مناسبت هفته کارگر
هفته کارگر امسال در حالی فرارسیده است که ملت بزرگ ایران روزهای دشواری را پشتسر میگذارد؛ روزهایی آمیخته با جنگ، تهدید زیرساختها، بیکاری، ناامنی شغلی که بارسنگین سختیها بر دوش کارگران است.
هفته کارگر امسال در حالی فرارسیده است که ملت بزرگ ایران روزهای دشواری را پشتسر میگذارد؛ روزهایی آمیخته با جنگ، تهدید زیرساختها، بیکاری، ناامنی شغلی که بارسنگین سختیها بر دوش کارگران است.
سمیه گلپور، رئیس کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران به مناسبت هفته کارگر پیام داد.
در این پیام آمده است:
بسمالله الرحمن الرحیم
کارگران شریف، نجیب و سربلند ایران اسلامی
هفته کارگر امسال در حالی فرا رسیده است که ملت بزرگ ایران روزهای دشواری را پشتسر میگذارد؛ روزهایی آمیخته با جنگ، تهدید زیرساختها، بحرانهای اقتصادی، تورم سنگین، بیکاری، ناامنی شغلی و سفرههایی که هر روز کوچکتر میشود. در این میان، بار اصلی سختیها همانگونه که همیشه تاریخ نشان داده، بر دوش کارگران این سرزمین است.
با تمام وجود، یاد و خاطره کارگران شهید و جانباز این روزها را گرامی میداریم؛ آنهایی که در مسیر دفاع از ایران اسلامی جان دادند یا سلامتشان را فدا کردند. درود میفرستیم بر کارگرانی که حتی اگر امروز بیکار شده باشند، شبها با صدای «اللهاکبر» خود، در خیابانهای این کشور ایستادگی و ایمانشان را فریاد میزنند. این وفاداری، چیزی جز عشق به میهن و مردم نیست.
اما حقیقتی تلخ و انکارناپذیر پیش روی ماست؛ زندگی امروز برای کارگران بهغایت سخت است.
بسیاری از کارگران مستأجرند؛ شغل خود را از دست دادهاند یا حقوقشان با خط فقر فاصلهای عمیق و نگرانکننده دارد. بیش از ۹۸ درصد قراردادها موقت است و امنیت شغلی تنها یک «نام» است نه یک «واقعیت». هنوز برای دریافت حق مسکن مصوب مجلس باید دوندگی کنند، آن هم در حالی که این حق در سال ۱۴۰۵ برای سومین سال متوالی بدون افزایش مانده است.
علیرغم تأکیدات امام شهیدمان مبنی بر نقشآفرینی و سهم داشتن کارگران در تولید، هنوز در کارگاهها، کارخانهها، معادن، واحدهای صنعتی، خدماتی و حرفهای، سهمی واقعی برای کارگران در مالکیت و مدیریت دیده نمیشود. در حوزه مهارتآموزی و نظام آموزشی کارگران نیز وضع موجود با شان نیروی کار ایران فاصله بسیار دارد.
ایمنی محیطهای کاری همچنان نگرانکننده است. هزاران کارگر در یک سال گذشته جان خود را بر اثر حوادث حین کار از دست دادهاند. هنوز معادن ناامناند، و داغ کارگران معدن ــ شهیدان راه کسب روزی حلال ــ همچنان بر دلها سنگینی میکند.
میلیونها راننده پلتفرمی بدون بیمه و حداقل حمایت اجتماعی کار میکنند. همچنان اخذ چک سفیدامضا، ننوشتن قرارداد، تأخیرهای طولانی در پرداخت حقوق و تهدید امنیت شغلی کارگرانی که زیر نظر پیمانکاران و دلالان فعالیت میکنند ادامه دارد. وعدههای حذف پیمانکاری شنیده میشود، اما کارگران منتظر اقدام عملیاند، نه وعدهای دیگر.
زنان کارگر که ستون خانه و ستون تولیدند، همچنان با پایینترین سطح امنیت شغلی، حداقل دستمزد و سقفهای شیشهای ناعادلانه مواجهاند. این در حالی است که بخش عظیمی از چرخ اقتصاد کشور به دست همین زنان میچرخد.
کارگران کارآفرین همچنان برای فروش محصولات ارزشمند خود که نماد توان ملی و خودکفایی ایران است، از حمایت جدی برخوردار نیستند. محصولی که با دستهای پینهبسته ساخته میشود، بهدست دلالان به کمترین قیمت معامله میشود و سهم کارگر از این چرخه چیزی جز خستگی باقی نمیماند.
در حوزه درمان، کارگران برای کوچکترین بیماریها، سنگینترین هزینهها را میپردازند. بیمههایی که سالها با عرق جبین از حقوقشان کسر شده، در روز نیاز، پاسخگوی آنان نیست.
و اما کارگران ساختمانی؛
این قشر شریف و زحمتکش که ستون ساختوساز کشورند، سالها است در صف اجرای کامل قانون بیمه قرار دارند. این انتظار طولانی، جز فرسایش روحی و اضطراب، چیزی برای آنان باقی نگذاشته است. آنها در یکی از پرخطرترین مشاغل کشور فعالیت میکنند؛ مشاغلی که بیشترین آمار فوتیهای سازمان پزشکی قانونی را به خود اختصاص داده است. با وجود این خطرات مرگبار، خانوادههای آنان پس از حادثه، از حداقل حمایت اجتماعی برخوردار نمیشوند. آیا سزاوار است کارگری که جان خود را روی داربستهای لرزان و زیر بار سنگین کار میگذارد، در نهایت بدون بیمه و پشتوانه رها شود؟
جامعه کارگری، اجرای بیقید و شرط بیمه کارگران ساختمانی را مطالبهای فوری و غیرقابلتعویق میداند.
در کنار همه اینها، دهها هزار استاد حقالتدریس دانشگاهها بار آموزش عالی کشور را با دستمزدی اندک، بدون بیمه و با تأخیرهای چندماهه تحمل میکنند. هنرمندان، موسیقیدانان، بازیگران و فعالان فرهنگی که در قالب انجمنهای صنفی کارگری لباس کارگری بر تن کردهاند، سربازان بیادعای جبهه فرهنگی کشورند؛ اما همچنان از حمایت اجتماعی کافی محروماند.
و اینها تنها بخشی از تصویر بزرگ جامعه کارگری است؛ جامعهای که با وجود همه دشواریها همچون کوه ایستاده است.
هفته کارگر امسال، بیش از آنکه زمان تبریک باشد، زمان «دیدن»، «شنیدن» و «اقدام کردن» است.
کارگران امروز بیش از وعده، عمل میخواهند؛ بیش از سخن، تصمیم شجاعانه؛ بیش از همدردی، اجرای کامل قوانین.
کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران ایران با تمام توان و با تکیه بر قدرت اجتماعی میلیونها کارگر، این مطالبات را پیگیری خواهد کرد. صدای شما خاموش نخواهد شد و حق شما بر زمین نخواهد ماند.
به احترام نجابت، صبر، ایمان و فداکاری شما سر تعظیم فرود میآورم.
هفته کارگر را به همه شما و خانوادههای شریفتان تبریک میگویم و از مسئولان کشور میخواهم همانگونه که کارگران همچون کوه ایستادهاند، آنان نیز در حمایت از این قشر مظلوم اما قدرتمند، قاطع و عملگرا ظاهر شوند.
به امید روزی که عدالت معیشتی و شغلی در شان کارگران ایران اسلامی محقق شود.
«هفته کارگر گرامی باد»
انتهای پیام