سایه هوش مصنوعی بر ۳۰۰ میلیون شغل/تاثیر هوش مصنوعی فراتر از بازار کار!

گسترش سریع هوش مصنوعی (AI) و اتوماسیون، بازار کار جهانی را تغییر شکل داده و نتایج پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد تا ۳۰۰ میلیون شغل ممکن است در سال‌های آینده تحت تاثیر این روند قرار گیرند.

به گزارش ایسنا، فشار فزاینده وارد شده بر اشتغال، مدل‌های اقتصادی گسترده‌تری، از جمله درآمد پایه جهانی را دوباره در کانون توجه قرار داده است.  با افزایش نقش نرم‌افزارها و سیستم‌های خودکار مبتنی بر هوش مصنوعی در صنایع، نگرانی‌ها در مورد امنیت شغلی رو به افزایش است.  بخش‌هایی مانند تولید، حسابداری، خدمات و فناوری به طور فزاینده‌ای شاهد انجام وظایف تکراری توسط ماشین‌ها به جای کارکنان انسانی هستند.

این تغییر نه فقط نحوه انجام کار، بلکه نحوه تخصیص منابع شرکت‌ها را نیز تغییر می‌دهد و به نظر می‌رسد که کسب و کارها از مدل‌های کار فشرده فاصله می‌گیرند و بیشتر به سمت بهره‌وری مبتنی بر اتوماسیون متمایل می‌شوند.

این بحث با آغاز کاهش نیروی کار شرکت‌های بزرگ، فوریت بیشتری پیدا کرده است. پیشرفت‌ها در شرکت‌هایی مانند متا و نایکی، نمونه‌های اخیر از این روند گسترده‌تر هستند.

بر اساس ارزیابی بانک سرمایه‌گذاری گلدمن ساکس، هوش مصنوعی می‌تواند تا سال ۲۰۳۰ بر ۳۰۰ میلیون شغل تاثیر منفی بگذارد،  در حالی که جدول زمانی و مقیاس این تاثیر همچنان مورد بحث است اما این پیش‌بینی، بزرگی تحول کنونی را برجسته می‌کند.

سیاست‌گذاران و رهبران فناوری با ملموس‌تر شدن چشم‌انداز اختلال گسترده در مشاغل،  بازنگری درآمد پایه جهانی (UBI) را آغاز کرده‌اند. این مدل به سیستمی اشاره دارد که در آن دولت‌ها برای اطمینان از حداقل سطح امنیت مالی، پرداخت منظم و بی‌قید و شرط را به شهروندان ارائه می‌دهند.

چهره‌های فناوری مانند ایلان ماسک استدلال کرده‌اند که چنین سیستمی ممکن است اجتناب‌ناپذیر شود، در حالی که داریو آمودی، مدیرعامل آنتروپیک، به لزوم آمادگی اقتصادی دولت‌ها برای این گذار اشاره کرده است.

ابتکار عمل سم آلتمن، مدیرعامل «اوپن‌ای‌آی» (OpenAI)، در مورد ورلدکوین (Worldcoin)، نیز در همین زمینه، بخشی از تلاش‌های گسترده‌تر برای بازنگری در توزیع درآمد در یک اقتصاد مبتنی بر هوش مصنوعی، مورد بحث قرار گرفته است.

فراتر از اشتغال، بحث به طور فزاینده‌ای بر چگونگی توزیع دستاوردهای اقتصادی حاصل از هوش مصنوعی متمرکز می‌شود.  از آنجایی که اتوماسیون، بهره‌وری را افزایش می‌دهد و به طور بالقوه به انباشت سرمایه قابل توجهی منجر می‌شود، سوال اصلی به این سمت تغییر می‌کند که آیا این دستاوردها از طریق سیاست‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته می‌شوند یا در اشکال جدید وابستگی اقتصادی متمرکز می‌شوند.

بر اساس گزارش ترکیه تودی، نتایج این بحث در حال تحول، نشان می‌دهد که تاثیر هوش مصنوعی ممکن است فراتر از بازار کار گسترش یابد و سوالات ساختاری در مورد عدالت، پایداری و شکل آینده اقتصاد جهانی ایجاد کند.