کارگران زیر فشار تورم و ناامنی شغلی؛ مطالبه امنیت اعتراض بیپاسخ ماند
در حالی که مسئولان به کوچکتر شدن سفرهی کارگران اذعان میکنند، واقعیت زندگی مزدبگیران از فقر عمیق، ناامنی شغلی و نبود مسیر امن برای اعتراض حکایت دارد؛ اعتراضهایی که گاه به بهای جان تمام شدهاند.
کارگران از وضعیت معیشتی خود ناراضیاند؛ اما امکان اعتراض امن و بیهزینه ندارند. از نمایندگان مجلس تا مقامات ارشد، همگی به دشوار شدن شرایط زندگی مزدبگیران اعتراف میکنند، با این حال این اظهارات یا در حد شعار باقی میماند یا در چارچوب جدالهای جناحی مصرف میشود. در عمل، تغییری در زندگی کارگران رخ نداده و مسئولیت این وضعیت متوجه تمامی سطوح تصمیمگیری است.
واقعیت زندگی مزدبگیران، فراتر از چند جمله توصیفی است؛ نان گران است، درمان پرهزینه است، تورم افسارگسیخته است و آینده مبهم. کارگری که هشت ساعت یا حتی شانزده ساعت در روز کار میکند، همچنان برای تامین اجارهخانه، خرید برنج و تخممرغ و پرداخت هزینه دارو نگران است. بسیاری توان خرید حداقلهای معیشتی مانند گوشت یا لباس نو برای فرزندانشان را ندارند و حتی برای تهیه داروی یک سرماخوردگی ساده ناچار به قرض گرفتن یا فروش کالابرگ خود میشوند.
ناامنی شغلی، ترس دائمی اخراج و قرار گرفتن در لیستهای سیاه پیمانکاران، فشار مضاعفی بر زندگی آنان وارد کرده است. در مواردی، اعتراض به شرایط کاری با اتهاماتی مانند «اخلال در تولید» یا «برهم زدن نظم کارخانه» پاسخ داده شده و نتیجه آن احضار، محاکمه یا حتی زندان بوده است.
در اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دیماه نیز، بهگفته فعالان کارگری، بخش قابل توجهی از معترضان را کارگران و مزدبگیران تشکیل میدادند؛ افرادی که انگیزه اصلیشان فشار معیشتی و احساس بیتاثیری در تصمیمگیریهای کلان بود. با این حال، هیچ آمار رسمی و تفکیکشدهای از جانباختگان این اعتراضات منتشر نشد و بسیاری از قربانیان در سکوت خبری باقی ماندند.
پیگیریهای میدانی در شهرهای کارگری مانند ماهشهر و شوش تنها به اطلاعات محدودی درباره چند کارگر جانباخته انجامید؛ اما فضای سکوت و نگرانی، مانع انتشار گستردهتر اطلاعات شد. حتی برخی کارگران مصدوم نیز به دلیل ترس از پیامدهای احتمالی، حاضر به گفتوگو نشدند.
در چنین شرایطی، فعالان کارگری تأکید میکنند که اگر مسئولان در بیان همدلی صادقاند، باید مسیر امن اعتراض را تعریف و تضمین کنند. صرف اعلام اینکه «صدای مردم شنیده شده»، بدون مهار تورم و بهبود ملموس معیشت، تأثیری در زندگی روزمره کارگران ندارد.
مطالبه اصلی کارگران، نه امتیازی ویژه، بلکه زندگیای آرام، سفرهای ثابت و امکان مشارکت در تعیین سرنوشت خویش است؛ مطالبهای که تا تحقق آن، فاصلهای معنادار باقی مانده است.
*بازنویسی:تحریریه پژواک کارفرما
انتهای پیام